Geen bereik
In de kantine van onze camping in Frankrijk was er gratis wifi, tot groot genoegen van
het gros van de overwegend Nederlandse campinggasten die elke dag wel ergens hun
momentje pakten om de mail te checken. De iPad heeft in sneltreinvaart een plaatsje
veroverd op het lijstje ‘all that you can’t leave behind’.
Maar ook laptops en natuurlijk bosjes smartphones, overal om me heen. Er was één
avond dat ik me heb zitten vergapen aan een gezin van vier aan een rond tafeltje.
Vader en moeder tegenover elkaar, elk druk met hun eigen laptop, geflankeerd door
twee kinderen die naar buiten keken en wachtten tot het zou ophouden met regenen.
Op enig moment heb ik de stopwatch op mijn smartphone maar eens ingedrukt. Daarna
duurde het nog 11 minuten en 32 seconden voordat iemand in het gezin iets zei.
Bij navraag bleek dat de meeste mensen vooral bezig waren met de online
weersvoorspellingen om te zien of het ergens anders beter was en ze mailden met
vrienden om te vragen of die misschien wel veel zonneschijn hadden. En okee, ook
meteen de mail en facebook checken.
En ik? Ik had in een vlaag van verstandsverbijstering mijn iPad thuisgelaten maar
uiteraard niet mijn smartphone. Echter, wat ik ook probeerde, ik had geen bereik.
Geen internet voor mij, geen sms, geen telefoontjes. Alleen mijn gezin, mijn boeken,
mijn buren, uitzicht op de bomen en af en toe een wandelingetje naar het sanitairgebouw.
Alleen het hier en nu. Ik was offline.
Twee weken heb ik dat volgehouden. Maar wel met resultaat. Want ik had weliswaar geen
bereik, ik had wel contact. Met mezelf. Verbinding. Ik heb veel bereikt in die dagen, om
het zo maar te zeggen.
Het was een dubbele confrontatie; allereerst het besef dat ik falende techniek nodig had om
echt even pas op de plaats te maken en vervolgens de aanblik van al die blauw wit verlichte
gezichten in de kantine waar ik ongetwijfeld ook tussen had gezeten als mijn apparatuur
gewoon had gewerkt.
Bij thuiskomst was ik zo scherp als een mes en stortte me met hernieuwde energie op
alle online en offline informatie die ik twee weken lang had moeten missen. Ik werkte me in
no time door de stapel oude kranten heen, las de zomersoap van News of the World in
omgekeerde volgorde, kreeg hoofdpijn van Anders Breivik en buikpijn van Amy Winehouse.
En toen las ik in een artikel over authenticiteit het volgende zinnetje: ‘Hoe doe je dat,
authentiek zijn? Volgens de respondenten heeft het te maken met back to basics en echt
in gesprek zijn.’
En af en toe even geen bereik hebben?!
Over x-factor en olympische medailles
Ook al ontdekt dat de talentenjachten geen tijdelijke hype zijn? Ze zijn niet meer weg te denken
en het worden er alleen maar meer. Even een (onvolledig) lijstje: Dancing with the stars, Idols,
So you think you can dance, Top chef, The ultimate dance battle, X-factor, Holland’s got talent,
The voice of Holland, Hollands Next Top Model, Sterren dansen op het ijs, Project Catwalk.
Welke kernkwaliteit je ook hebt of wilt ontwikkelen, er is vast een bijpassende televisieshow.
En anders is hij in de maak. Blijkbaar spreekt het ons aan. We zijn massaal ontroerd als iemand
ineens de sterren van de hemel presteert. Denk maar aan Paul Potts, wiens auditie een regelrechte
Youtube-hit werd (http://www.youtube.com/watch?v=sxOytYLlhiQ). En we verkneukelen ons
als iemand spectaculair miskleunt en vervolgens verbeten roept dat de jury het helemaal mis heeft.
Denk jij ook wel eens: “had niet iemand dat meisje kunnen zeggen dat ze niet kan zingen?”
Goeie vraag. Grote kans dat niemand dat heeft gedaan. Of niet op de goede manier. Dat men haar
zelf heeft laten stoeien met haar grote dromen, haar goedbedoeld heeft aangemoedigd en heeft
gezegd ‘waar een wil is, is een weg’. Maar er is meer dan alleen grote dromen en gewaagde doelen.
Allereerst natuurlijk: beschik je over de benodigde kwaliteiten? Maar ook: past het bij je waarden
en hoe draagt het bij aan de idealen die je in je leven na wil streven (je hoger doel)? Een te
enge focus op alleen het gewaagde doel brengt nogal wat risico’s met zich mee. Zelfs voor mensen
die wel over de benodigde kwaliteiten beschikken.
Dat zie je bijvoorbeeld in de sport: getalenteerde topsporters kunnen zich verliezen in
ambitieuze gewaagde doelen, de mooiste is natuurlijk een gouden medaille. Eens in de vier jaar
doet de kans zich voor. En dan is er maar één sporter die met die Olympische plak naar huis gaat.
Nou ja, drie dan, als je zilver en brons ook meerekent. Voor de anderen is het gewaagd doel mislukt.
En dan kan een goede persoonlijke visie je redding zijn. Dan weet je namelijk in de volle breedte
wat je gelukkig maakt. Dan kun je er een nieuw gewaagd doel bij zoeken.
En misschien wel een geschikte talentenjacht!
Een persoonlijke odyssee
In 2008 schreef onze collega Jeroen Schilte zijn persoonlijke visie op
met daarin zijn eerste gewaagde doel: in oktober 2010 een cd afleveren
met zijn eigen liedjes, zelf gezongen, in een goede geluidskwaliteit.
Laten we Jeroen zelf aan het woord laten.
“Herinner je je Hannibal nog uit de tv-serie The A-team? Die zei tegen het eind
van elke aflevering ‘I love it when a plancomes together’. Wat een ongelooflijke berg
energie komt er vrij als je je doelbereikt en de afspraken met jezelf bent nagekomen.
Ik was voorheen met name gericht op mijn hoger doel en kernwaarden. Ik was
getalenteerd en gemakkelijk in de omgang. De uitdaging zat vooral in mijn energie
tijdens lange, uitputtende werkdagen en een intens leven thuis met vrouw en kinderen.
Ik vond dat ik wel wat waardering verdiende, maar Salem, mijn leidinggevende, was
behoorlijk kritisch. Toen kwam 2008 en begon ik aan mijn persoonlijke visie. Ik kon me
helemaal vrijuit buigen over waar ik nou heel gelukkig van word en wat ik nou wilde
worden, later. De beste echtgenoot, de beste vader, en liedjesschrijver… dat was het.
Salem dacht ook mee en vond dat ik me moest gaan concentreren op waar ik echt goed
in was: schrijven. Het was een heuse doorbraak. Van het ene op het andere moment ging ik
naar een specialistische rol als tekstschrijver. Om doelgerichter te kunnen werken voegde
ik een vijfde, nog te ontwikkelen, kernkwaliteit toe aan mijn persoonlijke visie: ondernemerschap.
Voor het maken van mijn cd vatte ik de koe volledig bij de horens. Ik rekende af met een
aantal vooroordelen die anderen (en langzaamaan ikzelf ook) van me hadden; dat ik niet
een geweldige planner ben, niet een echte beslisser, niet een leider, niet kostenbewust, niet
zelfverzekerd. Voor mijn gewaagd doel gold: het zijn mijn liedjes, het is mijn tijd,
mijn verantwoordelijkheid, mijn geld. Ik zocht naar mensen die me konden
helpen; iemand voor hulp bij het arrangement, bij het inspelen en opnemen,
iemand voor de vormgeving, iemand voor de website. Eén persoon die er helemaal achter zou
moeten staan, was mijn vrouw. Me dunkt, ik stak gedurende twee jaar nogal wat tijd en spaargeld
in mijn project. Maar zij ging akkoord, leefde mee, liet me begaan en stond op lastige
momenten voor me klaar. En ze was trots. Ik heb in al die tijd 1 vrije dag genomen en dat
was toen ik de geluidsbestanden hebben laten masteren in een muziekstudio,
samen met mijn broer. Op weg naar huis, in zijn auto, draaiden we voor het eerst
de definitieve masterversie van de cd. Zo ging hij dus klinken. Wat zat ik een potje
gelukkig te wezen in de file op de A1. Het was 14 oktober 2010.”
www.holidayinzampanobay.com
De overeenkomst tussen &Samhoud People en Michelle Obama
Op woensdag 14 januari was ik bij een bijeenkomst van &Samhoud People, het ontwikkelplatform voor hoogopgeleide ambitieuze vrouwen, dat Carolien Bijen en ik een aantal maanden gelden hebben geïnitieerd. Dat netwerk loopt ontzettend goed. In ons nieuwe kantoorpand, dat we voor deze gelegenheid alvast een avond openstelden, trof ik een zaal vol enthousiaste vrouwen…en een paar mannen, waaronder ik.
Het was een feestelijke nieuwjaarsbijeenkomst met een levendig debat onder leiding van Elsemieke Havenga. Met name Heleen Mees liet zich goed horen tijdens dat debat.
&Samhoud People is helemaal de visie en droom van Carolien, en ze doet het fantastisch. En…ze is ook in de ban van Obama, en dan met name Michelle Obama. Er is namelijk wel een grote overeenkomst tussen Michelle Obama en &Samhoud People. En dat is de work/life balance. In haar speech refereerde Carolien daar aan.
Voor onze reis naar Amerika, en voor de mooie woorden van zowel Carolien als Michelle Obama, is hier de tekst van haar speech.
Tekst Nieuwjaarsspeech Carolien Bijen &Samhoud People
Fantastisch dat jullie hier zijn.
Mijn naam is Carolien Bijen, oprichter van &Samhoud People
In deze tijd van goede voornemens wil ik het graag hebben over verandering.
Want waar gaan we voor in 2009? Afvallen? Een andere baan? Meer sporten? Een nieuwe relatie? Vrijwilligerswerk? Investeren in je eigen ontwikkeling? Vaker langs bij je ouders en schoonouders? Verhuizen? Je eigen bedrijf starten?
Het perspectief van verandering, van iets nieuws, geeft energie en hoop.
Wie daar alles van weten zijn Michelle en Barack Obama…Met de slogan It’s about time, it’s about Change geven ze vele miljoenen mensen perspectief op een andere toekomst. En jullie hebben wellicht net als ik kunnen zien op TV wat dat teweeg brengt bij mensen.
Verandering in je eigen leven brengen kan echter enorm lastig zijn, laat staan dat het lastig is binnen organisaties of zelfs in de maatschappij. Je kunt je dan ook voorstellen voor welke uitdaging zij staan. Michelle Obama zegt daarover:
‘You have to start with hope. You don’t get anywhere without hope. It’s a necessity. People have to understand that hope isn’t just blind optimism. It isn’t passive…Hope is the vision that moves people into action. The next step is the work. It’s the challenge of saying: are you ready to roll up your sleeves and set aside your fear and your cynicism and make some sacrifices to move things forward?’
Michelle Obama
“Barack and I had both struggled with the question: When you know you’ve been blessed and know you have a set of gifts, how do you maximize those gifts so you’re impacting the greatest number of people? And what do you do? Is it community organizing? Is it politics? Is it as a parent? Our answer at some level is it can be all of that.”
Het gaat echter nog verder. Elke First Lady namelijk, kiest een maatschappelijk doel waarvoor ze zich inzet. Voor Michelle is dat de work/life balance. Ze zet zich daar al jaren voor in. Ik las een interview waarin ze vertelt:
‘Ik ben moeder, professional, en echtgenote. Ik ken de worsteling van het balanceren tussen werk en privé. En elke vrouw die ik ken, heeft er mee te maken. Ik heb geluk, ik heb mijn moeder of vriendinnen die een hoop opvangen. Daarnaast heb ik een functie en een positie waarin ik, als het nodig is, mijn tijd zelf kan indelen. Maar hoe doen alleenstaande moeders dat, of verpleegkundigen, onderwijzers of mensen die in ploegendiensten werken?’
Michelle Obama zegt ook dat balans iets is dat elke vrouw bezighoudt, ongeacht sociale klasse of ras. Zij gaat zich dus inzetten voor het verbeteren van de kwaliteit van leven van vrouwen. Dat is haar verandertraject.
Verandering is ook de drijfveer van &Samhoud People. Door bijeenkomsten als deze te faciliteren, door mensen te verbinden die elkaar inspireren, motiveren en helpen. Maar ook door te helpen om jouw verander perspectief te definiëren, jouw persoonlijke visie. Want we geloven als je dat scherp hebt dat je dan betere keuzes kunt maken en dat je meer impact kunt hebben. En ook door de verbinding te zoeken met organisaties die behoefte hebben aan vrouwelijk talent en die graag een stapje extra zetten om hun vrouwelijke talenten te behouden. En of het nu geldt voor de maatschappij, of voor de organisatie waarvoor je werkt of voor jouw persoonlijke goede voornemens… we helpen graag om bij te dragen aan het laten slagen van de verandering.
In 2009 gaat dat gebeuren. Het wordt tijd. It’s about Time, it’s about Change.
Ik wens iedereen hier een fantastische avond toe.
