Proces Wilders: 80 man politie, 50 journalisten en 30 toeschouwers!
Door Jip Samhoud (20), ondernemer en oud Jeugdpremier
Op woensdag 3 februari 2010 moest Geert Wilders voor de rechter verschijnen. Binnen twintig minuten zat het er al weer op en had de rechter een besluit genomen. Wilders reed weg met piepende banden na een verklaring te hebben afgelegd die we inmiddels van hem kennen: dat de rechtelijke macht een dictatuur is. Het legertje verslaggevers bleef gretig pennend en filmend achter.
Waar zijn we nou helemaal mee bezig? Laten we het eens van een nuchtere kant bekijken. Voor een rechtszitting die niet meer dan twintig minuten duurde, waarbij alleen de reachter aan het woord was geweest en waarvan de uitkomst ook in een e-mailtje gezet had kunnen worden, waren nodig: 5 auto’s om Geert Wilders veilig te vervoeren, een politiehelikopter, 3 ME-busjes, zo’n 80 politiemensen, ongeveer 50 journalisten, waarvan twee NOS-crews, elk compleet opgetuigd met zendauto, cameraploeg en verslaggever.
Dat alles om bovenop het nieuws te zitten? Welk nieuws? De reactie van Geert Wilders was namelijk voorspelbaar: de rechtelijke macht is volgens hem een dictatuur, net als hij dat vindt van de media terwijl hij zichzelf juist ziet als de grootste democraat van het land.
De NOS had een hoop geld kunnen besparen voor de publieke omroep door te volstaan met recente archiefbeelden van verklaringen door Wilders. Het zou bovendien een passend antwoord zijn in het kat en muisspel dat Wilders speelt ten aanzien van de media. Want het debat gaat hij maar niet aan, kijk bijvoorbeeld naar zijn afzegging voor het door Radio 1 georganiseerde lijsttrekkersdebat voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen.
Ik was trouwens vergeten te noemen dat er ook nog een groepje van ongeveer 30 toeschouwers aanwezig was buiten de rechtszaal. Ze vielen ook niet echt op, moet ik zeggen. Ze werden compleet omringd door een troepenmacht van politie en journalisten. Zou deze rechtszaak nou leven bij burgers?
Samen met een paar collega’s was ik daar om blauwe voetballen van verbinding uit te delen. Ons doel is om mensen op te roepen zich te verbinden; juist op deze plek waar de vrijheid van meningsuiting ter discussie staat en polarisatie dreigt. Al ballend raakte ik aan de praat met een journalist die ons initiatief erg goed vond. Hij zei er echter bij dat dit niet de plek en omstandigheid was om onze boodschap te verkondigen. ‘Dit is het slagveld, hier woedt een oorlog. Zoek een ander podium zodat de aandacht op jou gevestigd wordt’, zei hij. Moest ik dit zien als een uitspraak van een ietwat gedeformeerde journalist die de nadruk wil leggen op sensatie? Om me heen kijkend naar al die politiemensen, die ME-busjes en die helikopter, had het tafereel inderdaad iets weg van een warzone. En die groep ‘embedded’ journalisten paste ook helemaal in het beeld van moderne oorlogvoering.
In hoeverre is dit nou ‘spek en bonen oorlog’? Het lijkt wel of Geert Wilders precies krijgt wat hij wil: onrust, wantrouwen en polarisatie. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Vorige week was ik in Johannesburg en Soweto en bezocht er onder andere het Apartheidmuseum. Over geweld gesproken. Die mensen in Zuid-Afrika zijn tientallen jaren wettelijk benadeeld geweest en om het tij te keren hebben ze hun leven gewaagd voor gelijke rechten. Dat was pas oorlog. Nu, na 16 jaar zonder Apartheid, zijn de sporen nog niet uitgewist. De schoonheid van de natuur, de diversiteit van culturen en de opbrengsten van goud en diamanten worden nog altijd overschaduwd door de verschillen tussen mensen. Hier in Amsterdam, voor het Gerechtsgebouw, besefte ik dat het juist goed was om mensen op te roepen zich te verbinden. Onze vrijheid van meningsuiting moet absoluut worden beschermd, maar de verantwoordelijkheid van meningsuiting ook. Daar moet het proces over gaan.
Apartheid is een wereldberoemd Nederlands woord. Het wordt tijd dat we een nieuw woord introduceren. Dat woord is Verbinding. Wie doet er mee?
Zuid-Afrika 4: Apartheid
De eerste dag van onze reis naar Zuid-Afrika heeft geleid tot veel reflectie. Het programma is zo vol met indrukken en ontmoetingen dat je niet veel tijd hebt om ze te verwerken.
We begonnen de dag met een bezoek aan het Apartheidmuseum, in Johannesburg. De wetten die Apartheid bezegelden hangen op een grote muur onder elkaar. Een lange lijst is het. Het is dankzij die verankering in de wet dat Apartheid zo lang heeft kunnen bestaan.
Het einde van Apartheid ging gepaard met veel geweld en bloedvergieten. De hevigheid van de doorbraak naar een democratisch bestel met gelijke rechten voor iedereen wordt misschien wel het meest intens gevisualiseerd door de honderdduizenden zwarte Zuidafrikanen die oprukken door de straten. Een deinende massa van mensen die springend en stampvoetend door de straten golft. Ze dansen de toyi toyi, een van oorsprong Zimbabweaanse dans en als je dit ziet dan weet je: hier is geen ontkomen aan.
Het einde van dit verhaal is de historische vrijlating van Nelson Mandela. Denk je. Want tussen zijn vrijlating in 1990 en de uiteindelijk afschaffing van Apartheid in 1994 vielen er meer slachtoffers dan in de periode daarvoor. Het was de periode van zware onderhandelingen over de grondwet en de gelijke rechten.
Nelson Mandela zat 27 jaar lang in de gevangenis. Daarnaast voelt het alsof deze hele samenleving tussen 1948 en 1994 gegijzeld is geweest. Tussen 1994, toen het systeem werd afgeschaft en plaatsmaakte voor een democratie met de gevleugelde woorden ‘one man, one voice’, en nu liggen slechts 16 jaar. Dit land ontwikkelt zich, krabbelt op en wij kunnen nu als ‘blanke’ Nederlanders wandelen en fietsen door Soweto. Weliswaar onder begeleiding, maar toch. We zijn meer dan welkom.
Het zien van het enorme billboard met daarop de tekst ‘Together we build a brighter future’ maakt je klein en stil als je weet wat zich hier heeft afgespeeld. En tegelijkertijd besef je dat deze boodschap zo belangrijk is.
