Connect People, Planet and Profit!
Sustainability is key for modern organisations. It’s packed in the triad People, Planet, Profit. A holistic view on organisations has never been the key asset of Anglo Saxon CEOs and managers. Therefore, when a concept like this triad is being introduced, people always tend to prioritize: which of the three P’s comes first? A very comfortable question for decision makers because it gives them the recognizable opportunity to be competitive. So, when the government stimulates responsibility for the environment and on top Al Gore comes by and preaches Planet, then the dice are cast. Profit and Planet fight for the number one position while People fall behind.
Favouring Planet over People is the topic of an article in De Volkskrant of January 30, 2010. The article describes companies like AkzoNobel, TNT and DSM who do very well on the Dow Jones Sustainability Index, but who do very poor on working conditions. This comes to the surface painfully now the worldwide financial crisis forces companies to make choices. And as expected, number three in the ranking of the three P’s is sacrificed. People are being squeezed or fired.
The way to get most out of people is to handle the management principle of Fun & Performance. Fun at work leads to more profit and it will extrapolate the environmental responsibility of organisations. When all employees are connected to the organisation and its policy, they become the engine for growth. Combining Fun and Performance results in realizing goals. By neglecting employees their trust will decline. And when trust becomes an issue then it undermines sustainability. See how for instance distrust has disrupted the world wide financial system.
The same article tells us that investing in people costs a lot of money. However, Fun & Performance teaches us that investing in people isn’t a money issue but a time issue. The highest valued indicator for employees is ‘recognition and appreciation’. In other words taking care of people. Cherish your people because they add value. Value for money.
Recognizing that employees are the biggest source of adding value means that People, Planet and Profit shouldn’t compete with each other. They are one. When will we finally start understanding that our real challenge is the future?
The only way to build a brighter future is connection. The three P’s have to be connected, people within organisations have to be connected, organisations have to be connected. Humanity and nature have to be connected. But first of all, people have to be connected to themselves.
A holistic point of view is necessary to deal with all the challenges we face. It’s not People or Planet or Profit. It’s People and Planet and Profit. &!
Geert Wilders
Geert Wilders, in de Volkskrant van vandaag Geert W genoemd, heeft zijn slinger. Breed uitgemeten media aandacht voor zijn dagvaarding. Wilders is gedagvaard voor haat zaaien, groepsbelediging en aanzetten tot discriminatie. Voor zijn verweer heeft hij een lange lijst namen samengesteld van mensen die hij als getuigen wil oproepen. Een aantal van deze getuigen moet bevestigen dat zij de Nederlandse samenleving bedreigen met hun anti-westerse uitspraken.
Tegen elkaar roepen wat we willen is een manier om de vrijheid van meningsuiting te interpreteren. Laten we alleen niet vergeten dat vrijheid per definitie samengaat met verantwoordelijkheid. Onze verantwoordelijkheid is om inderdaad onze mond open te doen en onze mening te geven, maar om ook onze oren open te houden en te luisteren naar de mening van een ander en te streven naar wederzijds begrip, naar verbinding.
Laten we in dat licht ook de vrijheid van meningsuiting bezien. Alleen roepen leidt tot polarisatie en wederzijds cynisme. Daar kan niets op groeien. We kunnen ons niet afzonderen van de rest van de wereld. We moeten ons juist met elkaar verbinden. Alleen samen komen we verder: Together we build a brighter future.
Bekijk de actuele film Into Connection, gemaakt door Salem Samhoud. Het geeft u wellicht een vollediger begrip van wat er gebeurt rondom het komende proces tegen Geert Wilders:
On connection and Japan
An interesting fact that resulted from our World-wide research on connection, was the surprisingly low score of Japan. With a world-average of 76, the Japanese people scored an average of only 64.
Of course, when these results were coming in, discussion broke loose on how to explain this. Some of us are big fans of Japanese culture and had visited the country quite a lot. Based on their experiences, we actually expected that Japan would devastate the scores of the other countries and would be the unchallenged leader of the global connection index. So what happened? Why these disappointing results?
The first possible explanation that came into mind was that the Japanese people tend to score more conservative. Where we in the West tend to extremes to express our feelings (ten out of ten when something is “OK” and zero out of ten when we encounter some minor problems), Japanese culture prescribes modesty and balance. Therefore, scores tend to be lower, especially in comparison with other countries. However, we had already taken this into account. Based on other statistical research in Japan, we already compensated the figures with regard to the custom of conservative scoring. It might still be of some influence on the final score, but not as extreme as this:
So, does this mean that we may conclude that the Japanese people are just not so well connected? Just to be sure, we sent a small team to Tokyo to find out. They interviewed a lot of people to find out the Japanese stance towards connection and how it is being applied in their daily lives and routines.
Luckily, the conclusions that could be derived out of these interviews were not so disappointing as the cold numbers. People explained to us that, generally speaking, Japanese people consider themselves highly connected. However, the connection tends to be of a different quality then our own. For us, connection between people is something essential – something very fundamental. It takes a very prominent role in our society and is considered very important. In Japan, connection is equally regarded as something fundamental, but it is exercised with much more caution. For Japanese people, it is extremely important to respect the privacy and integrity of other people. Therefore, for them, the acts of connection are much more subtle and exercised with much more care. It seems that in Japan there is a larger gap between the experience of connection (which is quite high, according to the interviews) and the external acts that we (Western people) consider to be expressions of connection.
Could this be a plausible explanation for the low score of Japan? Feel free to share your thoughts with us!
Turkey and the Netherlands as good neighbours!
In the Netherlands, we have a saying that goes “it is better to have a good neighbour then a friend who is far away.” The saying suggests that our culture highly values the connection with our neighbours. Looking at the results of the connection research, I was rather disappointed to find out that Dutch people score very low on connection with their close neighbourhood. For example: only 27% of the people feel connected with their street. People who are generally low connected score even less: a mere 16% of them feels connected with their neighbours! I must admit that I was quite shocked. What does this mean for our society? What does it mean to live in a society where only one in four people feels connected with those who live close by to him or her? Is this the result of the ongoing process of individualisation? It is even more sad when we compare these low results with other countries. It turns out that, in general, people don’t feel really connected with the people they live close by to.
Surprisingly, there is one country that seems to be an exception to these disappointing results: Turkey. In Turkey, an average of 48% feels connected with the people in their street. Of the people who are on a general level well connected, 58% feels highly connected to the people in their street. That is almost two out of three! How can this be explained?
For Turkey the connectivity index is higher than average. For each dimension Turkey has a higher score (connection with yourself, with others, with your organisation). With regard to the connection to others the Turkish are more open, but especially more critical. They speak out what’s on their mind (much) more often than average and confront others with their shortcomings. In return they consider it to be important that others tell them about possible improvements. Out of all the countries involved in this survey, the Turkish are the most open-minded. Furthermore it is noticeable that the Turkish indicate more often that they like to discover new things.
Studying these results, I noticed that Turkish people scored much higher on qualities that we in the Netherlands claim to be “typically Dutch”: being open minded, being critical and tell others exactly how it is. And, as it turned out, all these qualities were being accompanied with the remarkably high connection with the people from their own streets. I could safely conclude that Turks must be good neighbours!
My thoughts wandered off to the discussions that took place in the Netherlands a couple of months ago and might still be going on today; on the possibility of Turkey joining the EU. A lot of people had strong sentiments against this proposal. Sentiments that are based on the conviction that the Turkish culture is so different from our own, that it must be impossible to work together in a single community. I must admit that I wasn’t one of those people but now I was beginning to have doubts. Perhaps they have a point. Perhaps Turks are indeed different from us. The results show that, contrary to the average Dutchman, they are open-minded, tolerant, and like to be told how it is. And, perhaps the most important fact; they seem to be pretty damn good neighbours!
Perhaps it is a good Idea to warn Turkey not to be too eager to become a member of the EU. We might want to warn them that their new neighbours might not be the perfect couple that they appear to be – that they themselves want to be. Perhaps we should turn the tables and, in all modesty, ask Turkey if we can join them and learn how to become a good neighbour. Perhaps their open-mindedness and love for new things will move them to accept us.
Is it true what they say about men and women? On connection and stereotypes
A global research has been conducted into connection. In 14 counties ‘&intoconnection’ researched what it means to people to be strongly or weakly connected. This research proves a.o. that connection has a positive influence on the lives of people.
If we look at the figures and ask if women are better connected then men, we can safely say: “Yes, a little”. In most countries women are a little bit better connected then their male companions. Closer studies show that men are slightly better connected with themselves: especially when they are young they seem to know better what they want in life and how they can get it. However, it seems that for women, wisdom comes with age. By the time they reach their 40’s, they have taken over the men and score about the same on these topics.
So far these results seem to match our prejudiced stereotyping of men and women. Men – especially the young and ambitious ones – are mainly focused on themselves and attaining a successful career and see others as competition rather then intimate companionship. Women, being more softer and social are much better connected to others, which suits with a more ‘domestic’ choice of career. “Hey, isn’t that our nature?!” And again, these very political incorrect assumptions seem to be correct when we look at the results. When we examine the figures, the big difference that make women better connected is indeed being made when we include the results of connection with others. Women score significantly higher then man.
For all men who think they finally have some statistic to prove their superior role; I’m sorry to disappoint you. The connection with others that is measured here goes much deeper than superficial blabbering.
So this is the moment where we should abandon our stereotypes (if you hadn’t already; welcome to the 21st century). The connection that we have measured, is closely related with personal success. Being well connected means that you will be more successful. It enables people to engage in better and more valuable relationships in which it is much easier to realise your personal goals. So if connection is the key to success, and men regards themselves as competitive strivers for success, then it appears that they are being beaten by the women!
So men should not shove the importance of connection aside because they are too busy with their successful career. They should not dismiss the concept as “soft”. If you want to achieve success in life, perhaps it is a good idea to have a few meetings with your female colleagues and learn something from their abilities to connect!
For more information on the global research or of the &intoconnection movement that inspires people to connect, see www.intoconnection.com or join us on Facebook or Linkedin.
Geloof, hoop en perspectief
Door Joop Alberda
Onlangs was ik twee dagen lang te gast in Brussel bij de Europese Commissie, waar ik onder andere een ontmoeting had met Neelie Kroes. Ik was daar met dezelfde groep mensen met wie ik in november 2008 ook in Amerika was om de historische overwinning van Obama van dichtbij mee te maken. Mijn Brussel ervaring kan ik samenvatten in drie woorden: geloof, hoop en perspectief.
GELOOF niet zomaar wat media zeggen
Het nieuwe geloof is de media, zo lijkt het. In ons democratische bestel zijn beelden echter anders dan de werkelijkheid die je ter plaatse waarneemt. Dat is geen nieuws, ik weet bijvoorbeeld dat Joop Alberda de laatste 13 jaar niet is veranderd in de ogen van de media. Voor velen ben ik vereeuwigd op 4 augustus 1996. Toen wonnen de volleybalmannen goud in Atlanta. Tot op de dag van vandaag ben ik die Joop Alberda. De impact van zo’n gebeurtenis is enorm. Het is fascinerend, en in zekere zin ook beangstigend.
In Brussel hadden we een ontmoeting met een journalist die verslag had gedaan van het recente bezoek van Barack Obama aan Brussel. Een vileine analyse was het. Maar is het de waarheid? Ik ben blij dat ik heb kunnen zien hoe de praktijk werkt. Dat gaat als volgt. De politieke vergadering waar Obama aan deelnam speelde zich af achter gesloten deuren. Vervolgens gaan tientallen woordvoerders in de slag met 3000 journalisten. Niemand van hen was bij de vergadering, maar het verhaal dat ze maken, brengen ze als de waarheid.
De snelheid van de media, je moet goed zijn in het verkondigen van oneliners, leiden tot vervlakking van de politieke arena. Maar het zijn niet alleen de media die dat in de hand werken. Het is ook het systeem van spreken in het parlement. Er mag continu worden geïnterrumpeerd. Als Balkenende zijn visie zou willen geven op democratie, op het nieuwe leiderschap, op de toekomst van ons land, dan wordt hem dat onmogelijk gemaakt. Hij krijgt eenvoudigweg niet de kans zijn verhaal af te maken, dankzij de interruptiemicrofoon. Als toeschouwer haak je uiteindelijk af. Andersom is het gebeurd dat Geert Wilders 3 minuten de tijd kreeg om uitleg te geven over zijn film Fitna. Wilders werd echter zo vaak in de rede gevallen, dat zijn toelichting uiteindelijk anderhalf uur in beslag nam. Zou het helpen als die spelregels eens worden aangepast?
HOOP is gevestigd op de toekomst
In de toekomst moeten we hopen dat hoor en wederhoor niet leidt tot een virtuele kakofonie; mensen twitteren er inmiddels lustig op los. We discussieerden over de journalistieke principes van de toekomst en over de manier waarop jongeren en ouderen in de toekomst communiceren. Jongeren hebben een ingebouwde rode vlag die gaat wapperen zodra ze worden geconfronteerd met media. Zij weten dat veel van wat ze zien en lezen, niet waar is, of in elk geval subjectief. Ouderen vinden hun weg steeds gemakkelijker in de online media. Een interessante vraag is of de gedrukte krant wel blijft bestaan. Of zitten we straks allemaal met een Kindle op schoot? Onder deze discussie ligt een veel diepere discussie. Die gaat over de nieuwe democratie, over leiderschap en over samenhang in de samenleving.
We hadden ook een korte ontmoeting met Neelie Kroes. Die ontmoeting was indrukwekkend. Ze is een zeer vitale vrouw met een stijl van openheid: helder, duidelijk en transparant. En zo benadert ze ook de vraagstukken die op haar bureau komen te liggen, zoals de vraag of het mogelijk is of publieke en private omroepen zouden kunnen samenwerken. Zij vindt van wel, mits je de geldstromen goed scheidt en je er een transparante bedrijfsvoering op na houdt.
PERSPECTIEF voor mensen leidt tot verbinding
Brussel was tegelijkertijd een soort reünie van een groep mensen met wie ik ook in november vorig jaar de Verenigde Staten bezocht, om de presidentsverkiezingen van dichtbij mee te maken. Die groep mensen is uniek. Bij binnenkomst voel je al de eenheid die is ontstaan toen we de ‘Obama mania’ beleefden en getuige waren van het historische moment dat Barack Obama werd gekozen tot president van de Verenigde Staten. Deze groep is hecht en heeft een eenduidig karakter van nieuwsgierigheid, kennis willen delen zonder verborgen agenda’s. Kortom, openheid. Met zo’n groep zulke indrukwekkende evenementen meemaken schept een eeuwigdurend energieverband. Hetzelfde is gebeurd toen we met &Samhoud in Washington waren bij de inauguratie van Barack Obama.
Laten we die energie blijven bundelen. Together we’ll build a brighter future.
Verbinding begint bij jezelf: rationeel, emotioneel, spiritueel en fysiek!
Van jongs af aan heb ik begrepen dat verbinding belangrijk is, om te leven, om plezier te hebben, maar ook om te winnen, met mijn voetbalelftal bijvoorbeeld. Later, toen ik halverwege de twintig was, manifesteerde dit gevoel zich plotseling. Ik was in Afrika, in Soweto. Daar stond aan de kant van de weg een meters hoog reclamebord, een enorme groepsfoto met gele, zwarte, rode, blanke mensen en boven hun hoofden de tekst ‘Together we’ll build a brighter future’. Dat bord met die stralende boodschap stond daar tegen de achtergrond van de zichtbare armoede van Soweto. Dat was het beeld dat ik al van kinds af aan had gezocht, onbewust, en dat nu op mijn pad kwam. Ik wist meteen: dit is mijn hoger doel, samen de wereld beter maken.
Want, een ‘brighter future’ maak je niet alleen. Die maak je samen, en moet je samen willen maken. Mijn missie werd het om mensen met elkaar te verbinden en mijn hoger doel met hen te delen. Ik zocht mensen op die er meer van wisten, las boeken, studeerde, en bestudeerde de wereld. Sindsdien is mijn hoger doel altijd bewust aanwezig op de achtergrond van alles wat ik doe: thuis, op mijn werk en in de samenleving.
Wat is verbinding?
Ik verkeer in een permanente staat van verbinding. Mijn inner voice herhaalt telkens: Together we’ll build a brighter future. Met mijn moeder, mijn vrouw en mijn kinderen heb ik de sterkste verbinding. Elke dag stel ik mijzelf de vraag: wat waren de momenten van verbinding vandaag?
Verbonden zijn is in contact zijn met een ander, geraakt zijn door een ander, bij een ander willen zijn, samen willen ondernemen, praten. Het begint allemaal bij het individu. Op zoek naar liefde en vrijheid, verbindt het individu zich. En zo ontstaat een gemeenschap, waarbinnen het individu op zichzelf kan staan.
Je verbinden met een ander kan pas als je verbonden bent met jezelf. De mens is een vat van ervaringen, een vat van emoties, een vat van fysieke kracht, een vat van spiritualiteit. Die grootsheid moet je begrijpen, ook van een ander. Jezelf beter begrijpen kan door zelfreflectie:
-
wie ben ik?
-
wat wil ik?
-
wat voel ik?
-
waar wil ik naartoe?
-
met wie?
-
met wie verbind ik me dan?
Echte verbinders hebben een open houding en zijn kritisch. Ze streven iets na in het leven, hebben oprechte aandacht voor een ander en leven in het nu. Wat ik nastreef is verbinding.
Het is een queeste, het is heel hard werken. Dat is het goud dat ik wil maken, net als de alchemist. Je moet dingen uitproberen en samenvoegen, tot je de juiste timing hebt gevonden, de juiste plek hebt ontdekt en de juiste mensen hebt ontmoet.
Vier niveaus van verbinding
Verbinding met jezelf speelt zich af op vier niveaus:
-
Spiritueel; stel je jezelf regelmatig vragen over zingeving, over waartoe je op aarde bent?
-
Rationeel; formuleer je bewust concrete doelen voor jezelf, en zijn die haalbaar, passen ze bij je?
-
Emotioneel; is je gemoedstoestand voldoende in balans, ben je blij, gelukkig, kwaad, verdrietig, en hoe ga je om met je gevoelens?
-
Fysiek; zit je lekker in je vel, letterlijk? Voel je voldoende hoe je lichaam reageert op extreme situaties van vermoeidheid of stress of euforie?
Als je in contact bent met deze vier elementen, dan heb je verbinding met jezelf. Als je verbinding hebt met jezelf, ben je beter in staat je te verbinden met een ander.
Schijnverbinding
En echte verbinding met de ander is nagaan of je op alle vier de niveaus, dus spiritueel, rationeel, emotioneel en fysiek, verbinding hebt. Heel vaak is er alleen een emotionele band tussen mensen. Dat noem ik schijnverbindingen. En die bestrijd ik. Ik ben niet bang om mensen te confronteren, dat het ‘goed voelt’ is niet voldoende. Je moet ook gezamenlijk resultaten willen behalen.
Het begint allemaal bij jezelf, bij zelfreflectie. Wees eerlijk tegen jezelf: zijn je gedachten echt of zijn het schijngedachten? De mens heeft veel betoveringen in zichzelf. Natuurlijk, geniet daarvan. Maar niet te lang, keer snel terug naar de realiteit.
Mijn lichamelijk gewicht
Emotioneel en spiritueel heb ik altijd een goede verbinding met mezelf gehad. Het rationele element heb ik in de loop van de jaren ontwikkeld, en dus ben ik ook cognitief in verbinding met mezelf. Schijnverbinding was er altijd op het vlak van mijn eigen lijf, mijn fysiek. En dat was echt schijnverbinding. Ik was niet eerlijk tegen mezelf, verzon altijd redenen waarom ik vooral niet met mijn lijf rekening hoefde te houden. Ik ben een voetballer van huis uit. Dus mijn basisconditie was en is altijd goed geweest. Niet al te veel reden om me zorgen te maken, dus. Maar ik had last van overgewicht. Als ik moe word, als ik een bepaalde druk voel van werk of anderszins, dan ga ik eten. Je kon aan mij ook altijd zien of ik lekker in mijn vel zat of niet.
Sinds september vorig jaar ben ik eindelijk begonnen aan een traject om af te vallen. Definitief. En dat is gelukt. Ik ben in de afgelopen maanden 16 kilo afgevallen en houd mijn gewicht nu op peil. Dat vraagt discipline, ik moet bijvoorbeeld de beroemde middagsnack die altijd in klantensessies worden geserveerd, laten staan, naast andere dingen die ik niet meer eet.
Een aderlating is het geenszins. De verbinding met mijn lijf heeft me heel veel kracht en energie gegeven.
Verbinding: elke dag, op elk moment
Mijn grote uitdaging ligt in het integreren van de liefde voor mijn gezin met de liefde voor de samenleving. Het intieme gezinsleven, het ‘égoisme à deux’ moet ik namelijk zo nu en dan achterlaten om verbinding te maken met het geheel, met de samenleving, met werk.
Natuurlijk kan ook ik niet altijd met alles en iedereen verbonden zijn. Je moet kiezen. Voor mij geldt dat alle vier niveaus moeten kloppen: spiritueel, rationeel, emotioneel en fysiek.
Dat is ware verbinding.
