Proces Wilders: 80 man politie, 50 journalisten en 30 toeschouwers!
Door Jip Samhoud (20), ondernemer en oud Jeugdpremier
Op woensdag 3 februari 2010 moest Geert Wilders voor de rechter verschijnen. Binnen twintig minuten zat het er al weer op en had de rechter een besluit genomen. Wilders reed weg met piepende banden na een verklaring te hebben afgelegd die we inmiddels van hem kennen: dat de rechtelijke macht een dictatuur is. Het legertje verslaggevers bleef gretig pennend en filmend achter.
Waar zijn we nou helemaal mee bezig? Laten we het eens van een nuchtere kant bekijken. Voor een rechtszitting die niet meer dan twintig minuten duurde, waarbij alleen de reachter aan het woord was geweest en waarvan de uitkomst ook in een e-mailtje gezet had kunnen worden, waren nodig: 5 auto’s om Geert Wilders veilig te vervoeren, een politiehelikopter, 3 ME-busjes, zo’n 80 politiemensen, ongeveer 50 journalisten, waarvan twee NOS-crews, elk compleet opgetuigd met zendauto, cameraploeg en verslaggever.
Dat alles om bovenop het nieuws te zitten? Welk nieuws? De reactie van Geert Wilders was namelijk voorspelbaar: de rechtelijke macht is volgens hem een dictatuur, net als hij dat vindt van de media terwijl hij zichzelf juist ziet als de grootste democraat van het land.
De NOS had een hoop geld kunnen besparen voor de publieke omroep door te volstaan met recente archiefbeelden van verklaringen door Wilders. Het zou bovendien een passend antwoord zijn in het kat en muisspel dat Wilders speelt ten aanzien van de media. Want het debat gaat hij maar niet aan, kijk bijvoorbeeld naar zijn afzegging voor het door Radio 1 georganiseerde lijsttrekkersdebat voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen.
Ik was trouwens vergeten te noemen dat er ook nog een groepje van ongeveer 30 toeschouwers aanwezig was buiten de rechtszaal. Ze vielen ook niet echt op, moet ik zeggen. Ze werden compleet omringd door een troepenmacht van politie en journalisten. Zou deze rechtszaak nou leven bij burgers?
Samen met een paar collega’s was ik daar om blauwe voetballen van verbinding uit te delen. Ons doel is om mensen op te roepen zich te verbinden; juist op deze plek waar de vrijheid van meningsuiting ter discussie staat en polarisatie dreigt. Al ballend raakte ik aan de praat met een journalist die ons initiatief erg goed vond. Hij zei er echter bij dat dit niet de plek en omstandigheid was om onze boodschap te verkondigen. ‘Dit is het slagveld, hier woedt een oorlog. Zoek een ander podium zodat de aandacht op jou gevestigd wordt’, zei hij. Moest ik dit zien als een uitspraak van een ietwat gedeformeerde journalist die de nadruk wil leggen op sensatie? Om me heen kijkend naar al die politiemensen, die ME-busjes en die helikopter, had het tafereel inderdaad iets weg van een warzone. En die groep ‘embedded’ journalisten paste ook helemaal in het beeld van moderne oorlogvoering.
In hoeverre is dit nou ‘spek en bonen oorlog’? Het lijkt wel of Geert Wilders precies krijgt wat hij wil: onrust, wantrouwen en polarisatie. Dat kan toch niet de bedoeling zijn?
Vorige week was ik in Johannesburg en Soweto en bezocht er onder andere het Apartheidmuseum. Over geweld gesproken. Die mensen in Zuid-Afrika zijn tientallen jaren wettelijk benadeeld geweest en om het tij te keren hebben ze hun leven gewaagd voor gelijke rechten. Dat was pas oorlog. Nu, na 16 jaar zonder Apartheid, zijn de sporen nog niet uitgewist. De schoonheid van de natuur, de diversiteit van culturen en de opbrengsten van goud en diamanten worden nog altijd overschaduwd door de verschillen tussen mensen. Hier in Amsterdam, voor het Gerechtsgebouw, besefte ik dat het juist goed was om mensen op te roepen zich te verbinden. Onze vrijheid van meningsuiting moet absoluut worden beschermd, maar de verantwoordelijkheid van meningsuiting ook. Daar moet het proces over gaan.
Apartheid is een wereldberoemd Nederlands woord. Het wordt tijd dat we een nieuw woord introduceren. Dat woord is Verbinding. Wie doet er mee?
On connection and Japan
An interesting fact that resulted from our World-wide research on connection, was the surprisingly low score of Japan. With a world-average of 76, the Japanese people scored an average of only 64.
Of course, when these results were coming in, discussion broke loose on how to explain this. Some of us are big fans of Japanese culture and had visited the country quite a lot. Based on their experiences, we actually expected that Japan would devastate the scores of the other countries and would be the unchallenged leader of the global connection index. So what happened? Why these disappointing results?
The first possible explanation that came into mind was that the Japanese people tend to score more conservative. Where we in the West tend to extremes to express our feelings (ten out of ten when something is “OK” and zero out of ten when we encounter some minor problems), Japanese culture prescribes modesty and balance. Therefore, scores tend to be lower, especially in comparison with other countries. However, we had already taken this into account. Based on other statistical research in Japan, we already compensated the figures with regard to the custom of conservative scoring. It might still be of some influence on the final score, but not as extreme as this:
So, does this mean that we may conclude that the Japanese people are just not so well connected? Just to be sure, we sent a small team to Tokyo to find out. They interviewed a lot of people to find out the Japanese stance towards connection and how it is being applied in their daily lives and routines.
Luckily, the conclusions that could be derived out of these interviews were not so disappointing as the cold numbers. People explained to us that, generally speaking, Japanese people consider themselves highly connected. However, the connection tends to be of a different quality then our own. For us, connection between people is something essential – something very fundamental. It takes a very prominent role in our society and is considered very important. In Japan, connection is equally regarded as something fundamental, but it is exercised with much more caution. For Japanese people, it is extremely important to respect the privacy and integrity of other people. Therefore, for them, the acts of connection are much more subtle and exercised with much more care. It seems that in Japan there is a larger gap between the experience of connection (which is quite high, according to the interviews) and the external acts that we (Western people) consider to be expressions of connection.
Could this be a plausible explanation for the low score of Japan? Feel free to share your thoughts with us!
De Small Giant Zingerman’s: passie voor eten!
Door Edwin Winter
De multibusiness MKB organisatie Zingerman’s is een keten van kleinere zelfstandige winkels die een en al liefde tonen voor lekker eten en de kwaliteit van voedsel. De 8 partners van &Samhoud brachten een bezoek aan deze Small Giant, zoals Bo Burlingham het bedrijf aanmerkt in zijn gelijknamige boek.
Ann Arbor in de staat Michigan ligt onder de rook van Detroit, de autostad van de VS die zo zwaar is getroffen door de gevolgen van de kredietcrisis. Ook in Ann Arbor is de crisis zichtbaar. Op weg naar de volgende Small Giant die we bezoeken, zien we veel leegstaande huizen. Ook op het succesvolle Zingerman’s heeft het zijn effect. De ambachtelijke, pure producten die ze verkopen, hebben zo hun prijs. Een reep chocola van Zingerman’s chocolaterie kost hier 10 dollar. Toch blijven de winkels en het restaurant Roadhouse goed bezocht. De grenzeloze passie voor eten die iedereen bij Zingermans’s uitstraalt, bindt klanten.
Zingerman’s begon in 1982 met een deli, en al gauw volgde restaurant Zingerman’s Roadhouse. Voor de toelevering van brood en kaas werden Zingerman’s Bakehouse en Zingerman’s Creamery gestart. En zo groeide de keten, met Zingerman’s Candy Factory en Zingerman’s Coffee Company en nog veel meer. Elk bedrijfje staat op zichzelf, in totaal werken er ongeveer 250 mensen. De omzet bedraagt 35 miljoen dollar per jaar.
De vraag rijst al snel: hoe houd je dit allemaal bij elkaar? Het antwoord vinden we bij Jim Collins. Deze organisatie, met de verzamelnaam Zingerman’s community of businesses, werkt geheel volgens het principe first who, than what!
Wil je een nieuw bedrijf starten onder de vleugels van Zingerman’s, dan onderga je een zware selectieprocedure. Ten eerste moet je al een tijdje werkzaam zijn bij Zingerman’s. Vervolgens moet je helder kunnen aangeven wat je droom is en wat voor business je wil starten. En iedereen moet instemmen met het idee. De focus van elk idee en van de bestaande concepten moet altijd liggen op de drie kernpunten van Zingerman’s:
- Great food
- Great service
- Great finance
De volgorde van die opsomming is belangrijk en zeer bepalend voor de cultuur. Mensen die bij Zingerman’s werken zijn bijzonder productgedreven. Alle ingrediënten worden zorgvuldig gekozen, de werkwijze is zeer ambachtelijk. Dit hele bedrijf straalt een enorme liefde uit voor wat ze maken. En dat vertalen ze perfect in hun service naar klanten toe. Er is veel ruimte voor persoonlijke aandacht. Het derde punt, great finance, is belangrijk maar komt hier ook echt op de derde plaats. Het productieproces is duur, de marges zijn klein. Zingerman’s maakt ongeveer 3% winst per jaar.
Daarbij moet wel worden aangemerkt dat een deel van de winst wordt weggegeven, aan de gemeenschap. De eigen gemeenschap wel te verstaan, want Zingerman’s kiest er niet voor haar aanpak te franchisen door het hele land, maar verbindt zich aan Ann Arbor. Zo schept het bedrijf werkgelegenheid, een goed ding in deze regio. Maar medewerkers kunnen ook ideeën aandragen om de gemeenschap te helpen.
De managing partners, ofwel de bedrijfsleiders van de verschillende bedrijfjes, besteden een wezenlijk deel van hun tijd in hun eigen zaak, tussen de mensen, met hun product en met de klanten. Er heerst een open cultuur: medewerkers mogen aanwezig zijn bij de meetings van het managament, bedrijfsinformatie wordt gedeeld en er wordt veel energie gestoken in opleidingen voor de medewerkers.
Een fantastisch bedrijf met enthousiaste mensen die vol vuur vertellen over hun product en daar goede zaken mee doen. De passie straalt er vanaf. En dat is wel waar Zingerman’s het van moet hebben. Een van de bedrijfjes in de organisatie heet Zingerman’s Training. Dit bedrijfje heeft niet de primaire focus op great food, maar is min of meer een afgeleide van Zingerman’s. Zingerman’s Training verzorgt namelijk trainingen in customer service. En dat loopt niet heel erg goed, financieel. Bovendien is de managing partner van dit bedrijfje minder inspirerend dan de andere mensen die we hier hebben ontmoet. Als je dit ziet dan is er maar een advies mogelijk: blijf waar je passie zit! Want passie bepaalt het succes van Zingerman’s.
