Geen bereik
In de kantine van onze camping in Frankrijk was er gratis wifi, tot groot genoegen van
het gros van de overwegend Nederlandse campinggasten die elke dag wel ergens hun
momentje pakten om de mail te checken. De iPad heeft in sneltreinvaart een plaatsje
veroverd op het lijstje ‘all that you can’t leave behind’.
Maar ook laptops en natuurlijk bosjes smartphones, overal om me heen. Er was één
avond dat ik me heb zitten vergapen aan een gezin van vier aan een rond tafeltje.
Vader en moeder tegenover elkaar, elk druk met hun eigen laptop, geflankeerd door
twee kinderen die naar buiten keken en wachtten tot het zou ophouden met regenen.
Op enig moment heb ik de stopwatch op mijn smartphone maar eens ingedrukt. Daarna
duurde het nog 11 minuten en 32 seconden voordat iemand in het gezin iets zei.
Bij navraag bleek dat de meeste mensen vooral bezig waren met de online
weersvoorspellingen om te zien of het ergens anders beter was en ze mailden met
vrienden om te vragen of die misschien wel veel zonneschijn hadden. En okee, ook
meteen de mail en facebook checken.
En ik? Ik had in een vlaag van verstandsverbijstering mijn iPad thuisgelaten maar
uiteraard niet mijn smartphone. Echter, wat ik ook probeerde, ik had geen bereik.
Geen internet voor mij, geen sms, geen telefoontjes. Alleen mijn gezin, mijn boeken,
mijn buren, uitzicht op de bomen en af en toe een wandelingetje naar het sanitairgebouw.
Alleen het hier en nu. Ik was offline.
Twee weken heb ik dat volgehouden. Maar wel met resultaat. Want ik had weliswaar geen
bereik, ik had wel contact. Met mezelf. Verbinding. Ik heb veel bereikt in die dagen, om
het zo maar te zeggen.
Het was een dubbele confrontatie; allereerst het besef dat ik falende techniek nodig had om
echt even pas op de plaats te maken en vervolgens de aanblik van al die blauw wit verlichte
gezichten in de kantine waar ik ongetwijfeld ook tussen had gezeten als mijn apparatuur
gewoon had gewerkt.
Bij thuiskomst was ik zo scherp als een mes en stortte me met hernieuwde energie op
alle online en offline informatie die ik twee weken lang had moeten missen. Ik werkte me in
no time door de stapel oude kranten heen, las de zomersoap van News of the World in
omgekeerde volgorde, kreeg hoofdpijn van Anders Breivik en buikpijn van Amy Winehouse.
En toen las ik in een artikel over authenticiteit het volgende zinnetje: ‘Hoe doe je dat,
authentiek zijn? Volgens de respondenten heeft het te maken met back to basics en echt
in gesprek zijn.’
En af en toe even geen bereik hebben?!
