&samhoud blog

Maandag 27 juni 2011, een tropisch warme dag. Zo’n dag waarop je, als de kleintjes in bed liggen
en het huis is opgeruimd, nog even op je rug in de tuin gaat liggen om a) te genieten van het
moment b) je vermoeidheid van de dag even de vrije loop te laten en c) op te laden voor de
avondetappe; er ligt nog behoorlijk wat werk en dat kan niet wachten tot morgen.

Het is zo’n dag waarop je, al liggend in de tuin, staart naar de blauwe lucht recht boven je en even
helemaal in het moment blijft. Deze paar minuten zijn niet alleen een time-out tijdens de dag, ze
blijken een check-up te zijn van veel meer. Alsof in die blauwe lucht boven je staat geschreven
waar het allemaal naartoe gaat. En je beseft dat je niet vaak van dit soort momenten hebt.
Waarom eigenlijk niet? Omdat tropisch warme dagen volgens Gerrit Hiemstra niet vaak voorkomen?
Omdat liggen in het gras zonde is van je tijd? Ik vind van niet. We coachen, feedbacken, intervisieën
en beoordelen er lustig op los door de dag heen. Maar altijd met anderen, altijd in een vooraf
vastgestelde context. En die context laten we maar moeilijk los. Terwijl verder weg kijken en het
grotere geheel overzien vaak een verhelderende en relativerende werking heeft. Het geeft inzicht in
jouw positie ten aanzien van het geheel, niet alleen als medewerker maar ook als mens. En als je op
die manier kunt loskomen van je omgeving dan kun je goed nadenken over fundamentele vragen:
Wat wil ik? Wat kan ik? En wat wil ik daarmee doen?

Dat is het niveau van je persoonlijke visie. Een persoonlijke visie biedt perspectief en betekenis. Jouw
perspectief en jouw betekenis. Een persoonlijke visie geeft je de vrijheid om even in de blauwe lucht te
staren tijdens een warme avond om vervolgens weer vol energie aan de slag te gaan met je volgende
klus. Als je regelmatig zo’n check hebt met jezelf en even stilstaat, dan blijf je ‘awake’. Dan leef je je
eigen visie. En dan hoeft het niet tropisch warm en onbewolkt te zijn om toch de blauwe lucht te zien.