Je persoonlijke visie leven is als kijken naar de blauwe lucht
Maandag 27 juni 2011, een tropisch warme dag. Zo’n dag waarop je, als de kleintjes in bed liggen
en het huis is opgeruimd, nog even op je rug in de tuin gaat liggen om a) te genieten van het
moment b) je vermoeidheid van de dag even de vrije loop te laten en c) op te laden voor de
avondetappe; er ligt nog behoorlijk wat werk en dat kan niet wachten tot morgen.
Het is zo’n dag waarop je, al liggend in de tuin, staart naar de blauwe lucht recht boven je en even
helemaal in het moment blijft. Deze paar minuten zijn niet alleen een time-out tijdens de dag, ze
blijken een check-up te zijn van veel meer. Alsof in die blauwe lucht boven je staat geschreven
waar het allemaal naartoe gaat. En je beseft dat je niet vaak van dit soort momenten hebt.
Waarom eigenlijk niet? Omdat tropisch warme dagen volgens Gerrit Hiemstra niet vaak voorkomen?
Omdat liggen in het gras zonde is van je tijd? Ik vind van niet. We coachen, feedbacken, intervisieën
en beoordelen er lustig op los door de dag heen. Maar altijd met anderen, altijd in een vooraf
vastgestelde context. En die context laten we maar moeilijk los. Terwijl verder weg kijken en het
grotere geheel overzien vaak een verhelderende en relativerende werking heeft. Het geeft inzicht in
jouw positie ten aanzien van het geheel, niet alleen als medewerker maar ook als mens. En als je op
die manier kunt loskomen van je omgeving dan kun je goed nadenken over fundamentele vragen:
Wat wil ik? Wat kan ik? En wat wil ik daarmee doen?
Dat is het niveau van je persoonlijke visie. Een persoonlijke visie biedt perspectief en betekenis. Jouw
perspectief en jouw betekenis. Een persoonlijke visie geeft je de vrijheid om even in de blauwe lucht te
staren tijdens een warme avond om vervolgens weer vol energie aan de slag te gaan met je volgende
klus. Als je regelmatig zo’n check hebt met jezelf en even stilstaat, dan blijf je ‘awake’. Dan leef je je
eigen visie. En dan hoeft het niet tropisch warm en onbewolkt te zijn om toch de blauwe lucht te zien.
Geen idee? Geen paniek!
Mag ik je voorstellen aan Jessica? Jessica heeft een tijdje geleden het concept
persoonlijke visie ontdekt. Ze voelde zich meteen aangesproken door het boek
‘Je bent wie je wordt’ en vooral door de ondertitel ‘Over persoonlijke visie: weten
wie je bent, wat je wilt en wat je kunt’. Ze trof er de vragen die ze zichzelf
soms expliciet, soms impliciet, al jaren stelde. En ze vond er de inspirerende
antwoorden van anderen. Wat werd ze er blij van. Ze ging naar de workshop en
vond er vijftig gelijkgestemden. Ze had een fantastische avond en ging heerlijk
opgeladen naar huis.
Daarna begon het grote twijfelen. Jessica had al jaren geen antwoord op al die
mooie, cruciale vragen en ze weet ook nu niet wat haar het meest gelukkig maakt,
welke baan het beste bij haar past en wat nu echt belangrijk voor haar is. Ze kreeg
een oefening aangeraden om haar eigen grafrede te schrijven en werd er alleen
maar depressief van. Niet omdat ze een keer dood gaat, maar omdat ze oprecht
geen idee heeft wat ze dan bereikt wil hebben. En het doel van de oefening was
juist om dat te achterhalen. Ze denkt regelmatig terug aan die workshop-avond,
aan al die mensen die daar enthousiast mee zaten te denken en te praten.
Allemaal zo wijs. Allemaal zo goed op weg. En zij schiet maar niet op. Ze heeft
nog steeds geen idee.
Ken je dat liedje van Acda en De Munnik “Hij denkt ‘is dit het nou?’ Herman denkt
zichzelf in het graf”. Jessica, je bent niet de enige en hou op jezelf dwars te zitten.
Ik heb twee dingen te zeggen tegen de Jessica’s van deze wereld:
(1) Neem het serieuzer! Ga niet eindeloos zitten piekeren op de antwoorden;
daarvankomen ze niet dichterbij. Ga de oefeningen doen uit het boek en
van de website. Laat je niet ontmoedigen omdat de eerste de beste oefening je
niet hielp, ga aan de slag en vertrouw erop dat de antwoorden dan gaan komen.
Niet vandaag, niet morgen. Maar wel binnen een jaar. Of twee. Super, toch?
(2) Neem het niet zo serieus! Het leven begint niet pas op de dag dat jij ontdekt wat
het de moeite waard maakt en je eigen ervaringen leren je het meest. Zet het leven
niet stil, alleen omdat jij even niet weet waar je over tien jaar wilt zijn. Dat weten
er heel veel niet, hoor! Ga een ijsje eten of drink warme chocolademelk. Doe iets
voor een ander. Maak een strandwandeling en klets meteen vreemde. En dans op
Baz Luhrmann’s ‘sunscreen’: http://www.youtube.com/watch?v=sTJ7AzBIJoI
